Indywidualność w relacji z Duszą

Indywidualność w relacji z Duszą

Kiedy Dusza wraca do naszego życia po latach nieobecności może się okazać, że nasze sztuczne oczekiwania co do tego, jak życie powinno wyglądać nie pokrywa się z tym, jak chciałaby żyć nasza Dusza. Do tej pory prowadziły nas autorytety, opinie, rankingi – zewnętrzne wzorce. W relacji z naszą duszą musimy nauczyć się stawić krok wstecz w stosunku do tego co „ja chcę”, „ja muszę”, „ja powinienem”. Zapragnąć poznać jej plan na życie. Tylko tak możemy odnaleźć naszą indywidualność.

Kiedy Dusza wróciła do mojego życia miałem oczekiwania w stosunku do tego jak teraz ono się zmieni, jak będzie wyglądać. Po kilku miesiącach zrozumiałem, że były one częścią iluzji w jakiej żyłem bez Duszy. Wydawało mi się na przykład, że to ja wybiorę czym będę się dalej zajmował, a Dusza będzie mnie w tym wspierać. Myślałem, że to ja decyduje o dalszym planie na życie. Wydawało mi się, że wiem jak mam dalej żyć. Z czasem jednak czułem się w tym coraz bardziej samotny. Zaufałem opiniom kim opłaca się być w życiu, co warto robić – w ten właśnie sposób szukałem siebie na zewnątrz rezygnując z indywidualności i z próby jej odnalezienia. Dusza wycofuje się, pozwala nam popełnić błędy – „widzę, że dobrze Ci idzie”.

Popełniałem wiele błędów w relacji ze swoją duszą, z braku jakiejkolwiek wiedzy jak ją tworzyć, co jej przeszkadza, czy jak ją pielęgnować. Próbowałem ją poznawać według tego co dotychczas znałem. Widzę dziś jak bardzo spowalniało to jej przejaw w życiu, straciłem wiele czasu. Zrozumiałem, że odzyskanie Duszy, czy rozpoznanie jej obecności to pierwszy krok jaki stawiamy, na drodze nowego życia. Ale celem jest iść wspólnie tą drogą.

W odnalezieniu naszej indywidualności przeszkadza nam naiwność i bezmyślność jaką posługiwaliśmy się przyjmując różnego rodzaju wierzenia, które mają zaprowadzić nas do szczęśliwego życia. Bezmyślnie naśladowaliśmy życie innych ludzi. Musimy zrozumieć jak łatwo możemy zrezygnować z planu naszej Duszy kiedy wierzymy zewnętrznym opiniom np. co do tego jak powinniśmy zarabiać pieniądze. Ufamy rankingom najlepiej płatnych zawodów. Rezygnujemy z odnalezienia naszej indywidualności bo inne życie wydaje się atrakcyjniejsze.

Chcę przez to powiedzieć, że tak naprawdę kiedy żyjemy bez naszej duszy, kiedy jej nie znamy lub kiedy w naszej przestrzeni nie ma dla niej miejsca, nie mamy innej możliwości jak powielać to co dotychczas się nauczyliśmy. Żyjemy tak jak nas nauczono i nie znamy innego życia. Bez wskazówek naszej Duszy, bez jej prowadzenia nie mamy szans na odnalezienie prawdziwej indywidualności. Będziemy jedynie lepiej lub gorzej powielać życie innych ludzi. Może to też przybierać formę odwrotną, wtedy będziemy chcieli być inni niż pozostali. Jednak nasza indywidualność to nie rodzaj buntu czy trendu, który ma nas wyróżniać na tle innych.

Kiedy patrzymy na ludzi, którzy osiągnęli w życiu określony sukces mamy pragnienie, żyć tak jak oni, dążymy do tego aby powielić ich życie wierząc, że dzięki temu sami osiągniemy spełnienie. To może wydawać się nam pozornie łatwiejsze niż odnaleźć indywidualną ścieżkę życia. Może wydawać się bezpieczniejsze. Jednak to przejaw naszej naiwności. Żyjemy z wewnętrznym poczuciem braku zrozumienia siebie, swoich potrzeb, oczekiwań pragnień, tracimy wewnętrzną wrażliwość na ból swojego serca, zaślepieni zewnętrznym światem. W nim szukamy zaspokojenia wewnętrznego pożądania bycia kimś. W ten sposób oddajemy nasz czas, nasze życie, naszą Duszę w ręce kogoś innego. Celem naszego życia nigdy nie było powielanie życia innych ludzi. Dlatego musimy zrezygnować z porównywania się do innych, zrezygnować z poszukiwania swojej indywidualności na zewnątrz, a rozpocząć odnajdywanie jej po przez naszą Duszę. To jedyna droga do wyjścia poza znane schematy życia.

Dziś rozumiem, że życie w zgodzie z Dusza ma sens kiedy poddajemy się jej prowadzeniu, kiedy rezygnujemy z naszych zewnętrznych oczekiwań i pozwalamy jej pokazać sposób w jaki ona chce z nami iść przez życie. Przestajemy pytać co ja chcę robić w życiu, a zaczynamy pytać co my musimy wspólnie zrobić w tym życiu.

Paweł Kowalski